Toch bleef er bij Waterschap Vallei en Veluwe een vraag hangen. Wat gebeurt er met alle energie, ideeën en verbindingen die tijdens zo'n traject ontstaan? En misschien nog belangrijker: hoe zorg je dat die na afloop niet langzaam verdwijnen? Vanuit die vraag ontstond het Bondgenotendiner.
Meer dan een afsluiting
Binnen Waterschap Vallei en Veluwe werkt het team Transitie en Innovatie onder andere aan het versterken van innovatie binnen de organisatie. In de afgelopen periode organiseerden zij de interne leergang Innovatieversnellers. Tijdens vijf bijeenkomsten leerden collega's hoe zij innovatie binnen hun eigen werk verder kunnen brengen.
Dat leverde niet alleen nieuwe ideeën op, maar ook een groep enthousiaste collega's die elkaar steeds beter wist te vinden. Maar hoe houd je die energie vast? In plaats van een traditionele terugkombijeenkomst werd gezocht naar een innovatieve vorm. Een manier om de verbinding tussen mensen verder te versterken en ruimte te geven aan nieuwe gesprekken.
Bondgenoten voor innovatie
Het plan was al snel helder, een bondgenotendiner waarbij iedere innovatieversneller iemand meeneemt: een bondgenoot.
Dat kon iemand zijn die zelf graag vernieuwt, ruimte creëert voor innovatie of juist een waardevolle aanvulling kan zijn op bestaande ideeën. Hierdoor ontstond een mix van collega's uit verschillende onderdelen van de organisatie, aangevuld met een aantal externe gasten.
Tijdens de avond wisselden de deelnemers meerdere keren van tafel. Per gang stonden andere vragen centraal. Eerst ging het gesprek vooral over kennismaken. Daarna verschoof de aandacht naar energie, kansen en uitdagingen rondom innovatie. Aan het einde van de avond draaide het om de verbindingen die waren ontstaan en de inzichten die waren gebleven.
Nieuwe verbindingen
Wat opviel was hoe snel nieuwe contacten ontstonden. Mensen uit verschillende afdelingen kwamen met elkaar in gesprek over vraagstukken waar zij normaal gesproken niet snel samen over zouden praten. Collega's ontdekten overeenkomsten in hun uitdagingen, deelden ervaringen en wisselden ideeën uit.
De één bleek ervaring te hebben met het schrijven van een plan van aanpak. Een ander kende precies de juiste mensen om een idee verder te brengen. Zo ontstonden nieuwe contacten die ook na het diner van waarde bleken.
Juist dat bleek een belangrijke opbrengst van de avond. In een organisatie werken mensen vaak samen met de collega's die zij al kennen. Daardoor blijven kansen soms onbenut. Een gesprek met iemand buiten je gewone netwerk kan dan verrassend veel opleveren.
Geleerde lessen
Terugkijkend was misschien wel de belangrijkste les dat verbinding niet vanzelf ontstaat. Je moet er bewust ruimte voor maken. Door mensen uit verschillende werelden samen te brengen. Door een omgeving te creëren waarin gesprekken op gang komen. En door verder te kijken dan de gebruikelijke vergaderingen en bijeenkomsten.
Ook bleek hoe belangrijk het is om zo'n initiatief onderdeel te maken van een groter geheel. Het Bondgenotendiner werkte juist omdat er al een groep mensen was die elkaar tijdens de leergang had leren kennen en gezamenlijk aan innovatie werkte.
Of zoals Jasper het zelf samenvat:
💬 "Ga het experiment gewoon aan. Mensen vinden het oprecht leuk om een keer iets anders te doen dan de klassieke vormen die we binnen organisaties gewend zijn." – Jasper van Voorst, innovatiecoördinator
Wat begon als een idee om verbindingen vast te houden, groeide zo uit tot een experiment dat nieuwe verbindingen creëerde. En daarmee misschien wel precies liet zien waar innovatie uiteindelijk om draait: mensen samenbrengen rond ideeën die alleen nooit zo ver zouden komen.